Zeszłoroczny śnieg

View Comments

• Hym... Ja zawsze byłam spokojnym dzieckiem.. Ale kochałam zimę, nienawidziłam lata xD Tak mi w sumie zostało do dziś.. A ostatnio, w marcu, obudziło się we mnie dziecko, bo... Ulepiłam bałwana punka! :D

  P.S. Dziękuję za komentarz u siebie.. ^^

• Hahaha skąd ja to znam. Tez miewałam dziwne pomysły, czasami było śmiesznie, a czasami doprowadzaly rodziców do lez gdy np. przychodziłam w podartych spodniach dumna z tego, że zjechałam z olbrzymiej górki na rolkach, co gdy teraz codziennie mijam tą górkę to sie zatanawaim dlaczego ja wtedy nie zginęłam. Chyba cos czuwało nademną ;)

  • Oj, to widzę, że dzieciństwo w pełni wykorzystane!:)

• na zamrażanie śniegu w dzieciństwie nie wpadłam, babcia mi zawsze mówiła, że od drożdży się rośnie, to potrafiłam jeść takie drożdże spożywcze podczas gdy mama robiła ciasto, bo chciałam być duża i zostać znaną i dobrą siatkarką :) dzieciństwo to piękny czas, tylko szkoda, że to tak szybko minęło...

• Też kiedyś chciałam zostawić sobie trochę śniegu "na potem", ale niestety zawsze ktoś mnie zniechęcał do jego wykonania... To znaczy - babcia i mama, bo po co trzymać śnieg w zamrażarce, skoro niektóre rzeczy się już tam nie mieszczą? A tak to nie pamiętam jakichś dziwnych rzeczy, które wyprawiałam dobre kilkanaście lat temu, aczkolwiek byłoby to ciekawe do powspominania :)

• Też zamrażałam śnieg w zamrażalce : ) Chyba każde dziecko tak miało - próbowało śnieg itp. chociaż każdy wiedział, że zbyt czysty On nie jest :D
  Pozdrawiam !

• Witam. Odwiedzam Twój blog i bardzo podobają mi się Twoje wpisy. Widzę, że prowadzisz swój blog z sercem i dlatego nominowałam Cię do Liebster Blog Award. Zasady tego konkursu/zabawy są banalnie proste, wejdź na mój blog, odszukaj siebie wśród nominowanych, przeczytaj zasady i odpowiedz na pytania :-)
  Pozdrawiam.

• Kochałam karmić łabędzie razem z mamą, nie zapomnę do końca życia bólu jaki mi towarzyszył kiedy jeden z nich mnie dziabnął w palec. Nauczyłam się czytać dopiero w szkole, ale jako mała dziewczynka lubiłam wymyślać historie, otwierałam książki, patrzyłam na obrazki i na głos opowiadałam losy bohaterów (do tej pory kocham opowiadać). Lubiłam zawiązać chustę na głowie, wziąć wałek w rękę i śpiewać do telewizora. Szalone zabawy z rodzeństwem, nie raz udało mi się oberwać za moje niektóre pomysły. Musiałam każdego psa na ulicy pogłaskać i kotka oczywiście, lubiłam je gonić jak nie chciały się przytulać. No i moje ukochane, co mi do dzisiaj zostało, rysowanie. Troszeczkę inaczej teraz rysuję, ale gdy otwieram segregatory ze starymi pracami to się wzruszam. Miałam rewelacyjne dzieciństwo, wspominam je z uśmiechem na twarzy.

  Z takich moich dziwactw, to strasznie wstydziłam się swojego taty, zawsze się rumieniłam i nie wiedziałam, co powiedzieć. W ogóle taka wstydziocha ze mnie kiedyś była, tylko dla dzieci byłam otwarta.

  Pozdrawiam i przesyłam wenę.

• Hej. Nominowałam Cię do Liebster Blog Award :) Wejdź do mnie i zobacz o co chodzi w tej zabawie : ) Pozdrawiam i mam nadzieję, że weźmiesz udział :)

• Hej no, kulka fajna rzecz!!! Chciałabym zobaczyć minę Twojej mamy, jak chcę coś włożyć do zamrażalki a nie ma miejsca. - Możesz wyjąć tą kulkę..? -NIE!!! Hehe. Ja to pamiętam jak zbierałam kamienie. Wszystko do mojego pokoju, bo twierdziłam, że każdy jest piękny i będzie im zimno na dworze. Przestałam je zbierać, gdy mama mi powiedziała, że kamienie to ziemia, a roślinki umrą bez ziemi. Wtedy wszystko wywaliłam przez okno. Z trzeciego piętra, cała ja. Pozdrawiam, 3maj się -> Beatrycze.

• Ciekawe miałaś pomysły :) Ja uwielbiałam chować się pod stołem i tam wymyślałam swoje historyjki. Do dziś je wymyślam, ale pod stołem już trochę dziwnie mi się kryć... ;) Pozdrawiam!