Podsumowanie lipca, czyli oddech po długim bezdechu

Lipiec nie obfitował w kulturę jakoś bardzo mocno. Nie zmienia to jednak faktu, że muszę ten miesiąc jakoś podsumować. Więc bez długiego wstępu, podsumowanie lipca.

Początek lipca był dla mnie prawdopodobnie najtrudniejszym początkiem miesiąca od… miesięcy. Podczas przeprowadzki do nowego mieszkania złapałam jakiegoś wirusa, czy inną bakterię i trzymało mnie przeziębienie aż do połowy miesiąca. Dwa tygodnie męczyłam się z katarem, stanami podgorączkowymi i chrypką. Ale nie to okazało się najgorsze. 11. lipca miałam termin obrony pracy magisterskiej i akurat wtedy moje gardło odmówiło posłuszeństwa. Przez dwadzieścia pięć minut produkowałam się na miarę moich możliwości i, jak to się mówi, pół godziny wstydu a magister na całe życie. Dziwię się, że komisja cokolwiek zrozumiała, bo mówiłam prawie szeptem.

Zaraz po obronie zaczęłam pracę w firmie, o której pisałam chyba w poprzednim podsumowaniu. Niefortunnie od pierwszego dnia przechodzę szkolenie jakieś 120 kilometrów od Wrocławia, nowego mieszkania i chłopaka. Nie mogę doczekać się momentu, w którym zostanę przeniesiona do docelowego biura we Wrocławiu. Gdzie w mieszkaniu mam śmigający internet.

FILMY

Mogę się pochwalić dokładnie jednym obejrzanym filmem. Nie mniej, nie więcej.

Cloverfield Lane 10 2016

Młoda kobieta po wypadku samochodowym budzi się w dziwnym pomieszczeniu. Jest zdezorientowana i przypięta kajdankami do rury w ścianie. Czy została porwana? A może powinna uwierzyć swojemu dobroczyńcy za udzielenie jej schronienia przed apokalipsą? Co jest prawdą, a co tylko przykrywką?

Muszę powiedzieć, że film zaskakuje zarówno niejednoznacznym aktorstwem, jak i wątkiem. Głowna bohaterka, Michelle, jest osobą godną naśladowania, ponieważ nie wierzy nikomu na słowo, szuka prawdy mimo trudności i przede wszystkim myśli. Niejednoznaczność aktorstwa, o której wspomniałam to raczej skrót myślowy. Dwóch pozostałych bohaterów filmu, czyli „porywacz” Howard i współwięzień Emmett, tworzy dość specyficzny duet, który niemal do samego końca nie pozwala z całą pewnością ocenić powagi sytuacji.

Dobry film do obejrzenia wieczorem po ciężkim dniu w pracy. Inni mogą mieć gorzej, na przykład będąc uwięzionymi w bunkrze przez szaleńca. Film trzyma w napięciu i niepewności. Jedynie samo zakończenie wyszło słabo. A właściwie sceny poprzedzające ostatnią. Coś dla amatorów thrillerów.

SERIALE

Z serialami było u mnie kiepsko. Przed obroną nie miałam do nich głowy ani chęci, po obronie i rozpoczęciu szkolenia czasu i internetu. Dlatego głównie powtórzyłam sobie ósmy sezon Doktora Who i zaczęłam oglądać siódmy sezon Buffy: Postrachu wampirów. Moje dwa ulubione seriale. Do pełni szczęścia zabrało trochę Z archiwum X.

KSIĄŻKI