Słyszałam kiedyś, że każdy ma taką miłość, na jaką myśli, że zasługuje. Myślę, że to samo dotyczy przyjaźni. Kiedy najbliższa mi koleżanka, po raz tysiąc dwudziesty trzeci zostawiła mnie na lodzie, coś we mnie pękło. Pomimo całej sympatii i tylu wspólnych przeżyć, muszę w końcu powiedzieć głośno i wyraźnie, że zasługuję na więcej. Od wielu już lat nie potrafię znaleźć kogoś, kto byłby w stanie poświęcić się dla mnie w tym samym stopniu, w jakim ja oddaję się otoczeniu codziennie. Przyznaję, że mam żal do Olki o te wszystkie odwołane spotkania, o wieczne nie odzywanie się i o wszystko, co wyszło nie tak. W końcu musiało coś pęknąć.
Od dziś zaczynam więc poszukiwania przyjaźni, na jaką zasługuję i na jaką każdy z nas zasługuje: szczerą, oddaną i najlepszą pod słońcem. Wiem, że nie znajdę jej, rozklejając afisze, czy chodząc z transparentem „Przyjaciółka pilnie poszukiwana”, więc na dobry początek po prostu będę otwarta na nowe znajomości (czemu świetnie sprzyja nowy semestr z całą masą niepoznanych jeszcze ludzi). Wszystko przede mną.
Życzcie mi powodzenia,
zielonamalpa
Zrezygnowałam niedawno z abonamentu w Legimi i szukałam czegoś, co go zastąpi. A ponieważ aktualnie…
Każdy z nas ma pewne tematy, które przyciągają go jak magnes. Takie, które siedzą nam…
Żałowaliście kiedyś jakiejś współpracy recenzenckiej? Ja trochę żałuję właśnie w tym momencie. Zrzutka Haywardów Janice…
Kopia doskonała Małgorzaty Rogali to thriller, którego fabuła w znacznej części dzieje się we Francji.…
Serial Śmierć i inne szczegóły (ang. Death and other details) z zapowiedzi wydawał się serialem…
Pamiętacie, jak tydzień temu zachwycałam się poprzednim odcinkiem Doctor Who? I jak miałam nadzieję, że…
View Comments
w takim razie musisz zacząć czytać,prawdziwa przyjaźń to fikcja, istnieje tylko w książkach
Znam osoby, które przyjaźnią się od wielu wielu lat, więc myślę, że prawdziwa przyjaźń jednak istnieje. Trzeba po prostu dobrze trafić. Czasem trudniej niż w totolotku.
Doskonale rozumiem, ponieważ właśnie jestem w podobnej sytuacji. Od urodzenia znam się z Agatą. Zżyłyśmy się ze sobą na dobre jakieś 4 lata temu. Mieszkamy jakieś 300 kilometrów do siebie ale przyjeżdżałyśmy do siebie tak często, jak to możliwe, pisałyśmy do siebie codziennie masę sms'ów i dzwoniłyśmy co kilka dni, gadając po kilka godzin. Zawsze uważałam ją za najlepszą przyjaciółkę. Jednak od pewnego czasu zaczynam zauważać, jak wiele w tej przyjaźni daję, nie dostając niczego w zamian. To interesowne, ale jak sama napisałaś - każdy chce czuć, że zasługuje na więcej. Od kilku miesięcy nie rozmawiam z Agatą. Brakuje mi Jej, ale nie potrafię starać się jak dawniej, nie widząc jak ktoś stara się o mnie. Piękny wpis. Dziękuję za odwiedziny, prowadzisz bardzo ciekawy blog. Pozdrawiam :)