Rozmyślania ducha

Usiadł duch na ławeczce

przed dawnym swym domem,

na ławeczce brązowej

Jego imieniem znaczonej.

 

O swą laskę oparty

myślał o swojej Polsce,

o jej pięknie rozmyślał,

Mickiewiczu, Szymborskiej.

 

Zastygł w dziwnym bezruchu

i na zawsze pozostał,

nadal pragnie, by każdy

jego Polskę pokochał.

 

Ojczyznę kochać warto,

mówił Kurier z Warszawy

i wspominał na górze

maki czerwonawe.

 

Chciałby pewność mieć,

że Polak bez słowa

jak na Monte Cassino

może życie swe oddać,

 

chciałby wierzyć, że rodak,

gdy go będą ciemiężyć,

może jak pod Grunwaldem

ze swym wrogiem zwyciężyć.

 

Pragnąłby aby krajan

w polskie barwy ubrany

zawsze gotów był krzyczeć,

kiedy tylko My gramy.

 

Ma też cichą nadzieję,

że młody współziomek

o polską mowę zadba,

o zaimek, przydomek.

 

Chciałby w młodym Polaku,

w jego sercu bijącym

zaszczepić uczucie

białym orłem tętniące.

 

Bowiem w sercu każdego

Polaka tkwi iskra –

patriotyzm, postawa,

co do walki pociska.

 

W sercu każdego Polaka

legendy przetrwały,

o Popielu, o Lechu,

o wdowim groszu małym.

 

W sercu każdego młodego

Polaka są wiersze,

ody, hymny, treny

i inne tam jeszcze.

 

Poematów tysiące

i pieśni miliony

w duszy wiernego Polaka

zostały zaszczepione.

 

***

Kiedyś z oddali oglądał

co w sercu miał głęboko,

teraz z bliska patrzy

i ramiona rozkłada szeroko.

 

Przysiadł duch na ławeczce

przed dawnym swym domem

i rozmyślał o Polsce

z wyrazem zamyślonym.

 

 

 

Wiersz powstał na potrzeby konkursu. Zaczerpnięty motyw ducha i ławeczki to nawiązanie do Jana Nowaka Jeziorańskiego i pomnika na Jego cześć. Użyłam też motywu wydarzeń historycznych. Mam nadzieję, że się podobało.

 

Pozdrawiam serdecznie,

zielonamalpa