Pająk, czyli mój podziw dla stylu życia, o ile można to tak nazwać

Dzisiaj mały powrót do przeszłości i wpis ze starego bloga. Okazało się, że moja przeprowadzka trwa dłużej, niż zakładałam, a na nowym mieszkaniu internet musi jeszcze przyjechać, więc dzisiaj uraczę was dawnymi przemyśleniami nad życiem pająków. Za absolutny brak stylu sorry, not sorry. Data wpisu na starym blogu: 27. sierpnia 2015 roku.

Wczoraj wieczorem, kiedy szykowałam się do pójścia do łóżka, w łazience zaraz koło lustra dostrzegłam grubego pająka. Mimo że jestem kobietą, nie boję się pająków, a przynajmniej tych, które widuję na co dzień. Co innego powiedziałabym pewnie, gdybym znalazła się nagle w Australii, gdzie pająki są wielkości dłoni.

 EDIT 2017:

 Droga Patrycjo z 2015 roku, ale ty jesteś niedorozwinięta!